هانس شارون :: بزرگان معماری

[ad_1]

Hans Scharoun

هانس شارون

هانس شارون

هانس شارون در تاریخ بیستم سپتامبر ۱۸۹۳ در برمن متولد شد. وی در بندر برمن واقع در شمال آلمان بزرگ شد. وی در دانشگاه hochschule technische برلین بین سالهای ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۲ به تحصیل رشته معماری پرداخت. در زمان جنگ جهانی اول او به لقب ۱ معماری(مهراز) آزاد در insterburg واقع در شرق پروس تا سال ۱۹۲۵ سرگرم به کار بود. سپس به تدریس در دانشگاه breslau (شهر وراستلاف در جنوب غربی لهستان) پرداخت و سرانجام در سال ۱۹۳۲ به لقب ۱ معماری(مهراز) آزاد(  (freelance architectبه برلین بازگشت. هانس شارون در برلین در حوزه گسترش شهری در دانشگاه technische بین سالهای ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۸ کار داشت. در طول مدتی که او دستور کار ریزی های گسترش شهری را در این دانشگاه به عهده داشت، به این نتیجه رسید که انستیتو وی باید هم آموزش و هم تحقیقات را در دستور کار کار خود قرار دهد و به دانشجویان اجازه دهد در دستور کار های تحقیقاتی شرکت(کمپانی) کنند. در سال ۱۹۲۰ هانس شارون کم کم شروع به کشف سبک معماری خود کرد و تحت تاثیر معماری haring به مکتب معماری ارگانیک روی آورد. کولتورفوروم نمونه بارزی از سبک معماری اوست.


تالار فیلارمونیک برلین

شهرت هانس شارون معماری(مهراز)ِ
آلمانی‌تبار به طرح او برای تالار فیلارمونیک برلین بازمی‌گردد. ترجمان زیبایی‌شناسانه‌،
ارگانیک و فوتوریستی شارون از کنسرت در سال ۱۹۶۳ به پایان رسید و جایگزین تالار
پیشین شهر شد که در خلال جنگ جهانی دوم از بین رفت. طرح شارون در هر دو جنبه‌ی
مفهومی و کالبدی به‌ وضوح بر اصل قراردادن موسیقی متمرکز شده هست. شارون به‌لقب
۱ معماری(مهراز) از طرف‌داران اساسی معماری ارگانیک بود که در کارها مدرن خود کوشید تا بین
طبیعت و معماری نوعی از تعادل و هارمونی را بیافریند. در فیلارمونیک برلین، فرم
بنا موازنه‌ای با موسیقی جاری درون ساختمان شکل می‌دهد. نقشه‌ی تالار فیلارمونیک
برلین با دو تالار موسیقی به شدت واضح و ساده هست: ۱ تلار اساسی با گنجایشی در
حدود ۲۵۰۰ نفر و تالار کوچک‌تری با ظرفیت ۱۲۰۰ نفر. با این حال دلیل اساسی جذابیت
این بنا نه سادگی بلکه برخورد فضایی شارون با طرح بوده که منجر به خلق پویایی شده
هست. در تالار اساسی سِن در مرکز فضا و مکان‌های نشستن در اطراف آن و در قالب تراس‌هایی
موازی قرار گرفته هست. الگوی خوشه ای چیدمان در تالارهای موسیقی نخستین بار در این
بنا به‌کار گرفته شد و بعده‌ها در تالارهای موسیقی مهمی چون خانه‌ی اپرای سیدنی،
تالار موسیقی والت دیزنی و تالار فیلارمونیک پاریس مورد استفاده قرار گرفت. در
مقطع طرح، تالار مانند ۱ تُنگ مقعر هست که در آن موسیقی در جهات مختلف طنین می‌افکند
و طرج سقف نیز در آن بی‌اثر نیست. با این‌که این بنا در نقشه ساده هست، اما از نظر
فرمی پیچیدگی‌هایی دارد، چراکه فضاهای داخلی آن در فرم بیرونی ساختمان انعکاس
یافته‌اند. ساختار زاویه‌دار و منحنی اثر با احترام به وضعیت فضایی داخلی اثر ۱
زیبایی‌شناسی بازیگوش و در عین حال فراگیر می‌آفریند. جداره‌ی پویای بنا در تکریم
تیرگارتن ۱ رابطه‌ی زیبایی‌شناختی با آن شکل داده هست. نماهای زاویه‌دار و منحنی
با زیبایی‌شناسیِ “نرم” منظرِ جنگل‌مانندِ تیرگارتن تطبیق یافته‌اند.
بافت فلزی و زرد رنگِ جداره‌ها نیز توازنی زمینی بین منظر، رنگ و فرم برقرار کرده
هست. تالار فیلارمونیک برلین در بخش جنوبی تیرگارتن و غرب دیوار سابق برلین واقع
شده هست. ساخت این بنا از ۱۹۶۱ آغاز شد و در ۱۵ اکتبر ۱۹۶۳ با اجرای سمفونی شماره‌ی
۹ بتهوون بهره‌برداری گردید. شاید تالار فیلارمونیک برلین شناخته‌شده‌ترین اثر
هانس شارون باشد، اما در اصل شاهدی هست بر اهداف معماری ارگانیک که موازنه‌ای بین
کانسپت، نقشه، بستر موسیقایی، تیرگارتن و معماری برقرار می‌کند. 

[ad_2]

معماری تکست

پاسخ دهید